16 Δεκεμβρίου 2010

Athens cds








Τυχαία βρήκα κάποια εξώφυλλα cd που είχα φτιάξει για τη συμμετοχή μας στην έκθεση unbuilt πριν δύο χρόνια. Τα cd είχαν σαν θέμα τις πολυκατοικίες της Αθήνας και πώς αυτές αποτελούν ένα σύγχρονο, εναλλακτικό και δημιουργικό πρώτυπο κατοίκησης και εκφράζουν μία διαφορετική καθημερινότητα. Όπως γράφαμε τότε:

Η παραγωγή του χώρου στην Ελλάδα μέσω της κατασκευής της πολυκατοικίας είναι ένα πρωτότυπο σε παγκόσμιο επίπεδο πολεοδομικό όσο και κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο. Η μικρή κλίμακα που βασίζεται στην μικροϊδιοκτησία της γης, η λογική της αντιπαροχής, η χρησιμοποίηση τοπικών εργολάβων και συνεργείων, ο μικρός βαθμός δανεισμού από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, το πολύ μεγάλο ποσοστό ιδιοκατοίκησης κ.α. είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά που περιγράφουν ένα σύστημα παραγωγής χώρου με έντονη κοινωνική και δημοκρατική διάσταση. Αν και αυτά τα χαρακτηριστικά τείνουν να αποδυναμωθούν τα τελευταία χρόνια με όλο και μεγαλύτερες εταιρίες να εμπλέκονται στην παραγωγή της κατοικίας – κάτι που αποτελεί κανόνα στο εξωτερικό – ωστόσο, ακόμα, η ελληνική πολυκατοικία αποτελεί την χωρική έκφραση μιας τοπικής – θετικής - ιδιαιτερότητας. Βασιζόμενοι σε αυτό το γεγονός θεωρούμε ότι η ελληνική πόλη ως άθροισμα πολυκατοικιών είναι το κτιστό και ο,τιδήποτε άλλο είναι το άκτιστο. Αν όμως το άκτιστο δεν επιδιώκει τη σύγκρουση και την διάκριση αλλά τον διάλογο τότε θα πρέπει το αποτέλεσμα να απαντάει σε κάτι υπάρχον και να μην διαφοροποιείται αδιαφορώντας για το υπαρκτό και το βιωμένο. Έτσι η πρότασή μας είναι να ξεκινήσουμε με βάση την ελληνική πολυκατοικία και να δούμε πως μπορεί αυτή να εκφράσει τον ίδιο τον κάτοικό της. Αναζητώντας διαφορετικά σενάρια κατοίκησης, νέες δομές ανάπτυξης, άλλες λογικές χρήσης οδηγούμαστε στην παραγωγή νέων λειτουργιών και μορφών κάνοντας την πολυκατοικία από ένα αδιάφορο κέλυφος ένα εκφραστικό χωρικό πρόσωπο. Και για να το πετύχουμε αυτό βγάζουμε στην επιφάνεια τις ανάγκες και τις επιθυμίες των κατοίκων, ανθρώπων που ζουν σε πολυκατοικίες και επιδιώκουν ή ονειρεύονται το κάτι παραπάνω ή το κάτι διαφορετικό. Αν οι αρχιτέκτονες κοιτούν περιφρονητικά την ελληνική πολυκατοικία προσπαθώντας να εκσυγχρονίσουν την όψη της και οι κάτοικοι θεωρούν ότι είναι καταδικασμένοι να ζουν σε μία τσιμεντούπολη η πρότασή μας είναι μία συνάντηση των μεν με τους δε ώστε να εκφραστούν ο δεύτεροι και να δημιουργήσουν οι πρώτοι νομιμοποιώντας αυτό που αποτελεί το σώμα της ελληνικής πόλης. Η νομιμοποίηση του υποτιμημένου είναι ένα πρώτο βήμα ενάντια σε ένα χωρικό σύμπλεγμα κατωτερότητας που αφορά την ελληνική πόλη. Η λύση αυτού του συμπλέγματος είναι που θα επιτρέψει την συνειδητοποίηση και - ελπίζουμε - την περαιτέρω δράση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: