18 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΚΕΝΟ / συμμετοχή



'μόνο ένα πράγμα φοβάσαι μην χαθεί
αυτό που έχει ήδη χαθεί για πάντα'

Το υπάρχον κτήριο είναι ένα μικρό λαϊκό νεοκλασικό των αρχών του 20ού αιώνα. Πριν λίγα χρόνια η μοναδική κάτοικος του σπιτιού απεβίωσε, αφήνοντάς το κενό. Η σημερινή ιδιοκτήτρια θέλησε να διατηρήσει πάση θυσία το υπάρχον κενό σπίτι ως μια ενσώματη μνήμη του προσώπου και ταυτόχρονα να το επεκτείνει εισάγοντας μία νέα κατασκευή. Το νέο κτήριο έρχεται να τοποθετηθεί στο σημερινό κενό-αυλή ώστε να αγκαλιάσει το παλιό κτήριο αναπτυσσόμενο περιμετρικά γύρω του. Το νέο παρακολουθεί το παλιό και το υποστηρίζει. Στέκεται δίπλα του σε μία συνειδητή προσπάθεια να έρθει σε διάλογο με αυτό και να το κατανοήσει-ενσωματώσει. Το αποτέλεσμα είναι μία σταδιακή προγραμματική και μορφολογική ώσμωση ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Η αρχιτεκτονική αυτή ώσμωση παράγει έναν ενιαίο κενό χώρο ανοιχτού προγράμματος ο οποίος οικειοποιείται μέρος του παλιού σπιτιού εγγράφοντας τους εξωτερικούς του τοίχους και ανοίγματα ως δικά του, εσωτερικά, χωρικά στοιχεία. Η παλιά εξωτερική σκάλα, η κύρια είσοδος και το άνοιγμα του υπογείου, επανεμφανίζονται πλέον ως εσωτερικές προβολές στον νέο χώρο, ως εσωτερικοί δίοδοι επικοινωνίας. Η άνοδος προς τα πάνω - μία κίνηση η οποία διατρέχει διαδοχικά το παλιό και το νέο - δένει συνθετικά τα δύο κτηριακά σώματα ενδυναμώνοντας τον κατεξοχήν χώρο της επαφής τους, τη διαχρονική συμβολική τους σχέση.

Δεν υπάρχουν σχόλια: