ENG
During
our initial discussions the clients were describing their ideal
residence using highly pictorial references such as “tiled roofs”,
“village-style”, “castle ramparts”, etc.. With the aid of qualitative,
in-depth interviews with the residents, a methodological tool borrowed
from social anthropology, we understood that these were just superficial
projections of unconscious representations. Margaret’s reference to the
“village” was associated with memories of her childhood in her
grandmother’s house with the big courtyard in the village, where
Margaret used to spend every summer. For Margaret, the house with the
courtyard was conceived as a symbol of a happy family life. Hence, the
new dwelling was designed incorporating a patio - courtyard.
Theotokis’
reference to the “village” had to do with the pleasure of hiking in
nature (he is a doctor and head of the local mountaineering club).
According to the interviews his most enjoyable hikes were those which
ended in the conquest of a hill overlooking the landscape. The image of
the “ramparts of the castle” was a visual codification of such an
experience. Consequently, in the new house we incorporated two types of
movements from the ground floor to the first floor and the terrace. A
slow promenade and a steep vertical movement that directly connects the
living room on the ground floor, the office on the first floor, and the
terrace with the panoramic view to the surrounding landscape.
GR
Στις πρώτες συζητήσεις οι κάτοικοι περιέγραφαν την κατοικία τους χρησιμοποιώντας έντονες εικονογραφικές αναφορές όπως «στέγες με κεραμίδια», «χωριάτικο στυλ», «επάλξεις όπως τα κάστρα», κ.α.. Από τις ημιδομημένες συνεντεύξεις φάνηκε ότι τα παραπάνω ήταν επιφανειακές προβολές ασυνείδητων αναπαραστάσεων. Στην περίπτωση της Μαργαρίτας η αναφορά στο «χωριό» συσχετιζόταν με αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία και το σπίτι με την αυλή της γιαγιάς στο χωριό όπου περνούσε τα καλοκαίρια της. Για την Μαργαρίτα, το σπίτι με την αυλή είχε μετασχηματιστεί σε σύμβολο της ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Έτσι η κατοικία σχεδιάστηκε σε σχήμα Π ενσωματώνοντας ένα αίθριο - αυλή.
Στην περίπτωση του Θεοτόκη η αναφορά στο «χωριό» είχε σχέση με την απόλαυση που του προσέφερε η πεζοπορία στη φύση (είναι γιατρός και αρχηγός του τοπικού ορειβατικού συλλόγου). Από τις συνεντεύξεις φάνηκε ότι για τον Θεοτόκη οι πλέον απολαυστικές πορείες ήταν αυτές που κατέληγαν στην κατάκτηση ενός υψώματος με απρόσκοπτη θέα. Οι «επάλξεις του κάστρου» ήταν μεταφορά αυτής της εμπειρίας. Έτσι το κτίριο ενσωμάτωσε δύο ειδών κινήσεις από το ισόγειο προς τον όροφο και το δώμα. Μια αργή-περιπατητική και μια απότομη κατακόρυφη που ένωνε άμεσα το καθιστικό του ισογείου και το γραφείο του ορόφου με το δώμα από όπου ανοίγονταν η πανοραμική θέα προς το γύρω τοπίο.
