Touristic Modernities & the Mediterranean - Paris, June 24

International conference on Architectural Quality - cfp

 

Populism in Modern Greek Architecture - a lecture

 

PATHWAY AND GRID lecture series

 

4. Populism in modern greek architecture 

The fourth lecture of the lecture series titled Pathway and Grid – On the Verge of Regionalism and Modernism, held by Kostas Tsiambaos, architect, Assistant Professor in History & Theory of Architecture at the School of Architecture of the National Technical University in Athens.

The lecture series is organized as part of an ongoing research project that focuses on the perpetual dichotomy of regionalism and modernism in architecture through the works of 20th century Greek architects, Dimitris Pikionis, Aris Konstantinidis, Aristotelis Zachos and Suzana & Dimitris Antonakakis.

Az előadás angol nyelvű!

The lecture is in English!

Helyszín / Location:

közösen kivetítőn: 1111 Budapest, Kende utca 1.

online: https://meet.google.com/yep-ruff-cqb

Ajánlott olvasmány / Recommended literature:
Kostas Tsiambaos, "Populism as Counter-Theory in Greek Architectural Discourse"
https://drive.google.com/.../1Oji64AKtVHnrbEIeSdF.../view...

Le double voyage : Paris‐Athènes (1945‐1975)

 

Kostas Tsiambaos, 

"La maison Spiteri: un 'malentendu' de 60 ans", pp. 105-124.

résumé FR

En 1945, Aristomenis Provelenghios voyageait d'Athènes à Paris sur "Mataroa". Après environ dix ans, et après avoir travaillé à l'atelier de Le Corbusier, il a décidé de retourner à Athènes. La résidence-atelier Spiteri au coin des rues de Cycladon et Kefallinias à Kypseli, conçue par Provelenghios en 1955, est considérée comme l'un des chefs-d'œuvre de l'architecture grecque moderne d'après-guerre. Bon nombre des éléments de conception architecturale appris à côté de Le Corbusier se trouvent dans cette résidence. Mais, si pour Le Corbusier l'architecture devait remplacer la révolution, pour Provelenghios l'architecture devait préparer la révolution. Architecture ou révolution? Provelenghios demanderait "pourquoi pas les deux?" Même s'il s'agit d'un 'malentendu', ce malentendu pourrait nous intéresser.

abstract EN

In 1945 Aristomenis Provelenghios was travelling from Athens to Paris on the ship "Mataroa". After about ten years, and after having worked to Le Corbusier's office, he decided to return to Athens. The residence-atelier Spiteri on the corner of Cycladon and Kefallinias streets in Kypseli, designed by Provelenghios in 1955, is considered as one of the masterpieces of post-war modern Greek architecture. Many of the architectural design elements learned next to Le Corbusier are found in this residence. But, if for Le Corbusier architecture had to replace the revolution, for Provelenghios architecture had to prepare the revolution. Architecture or Revolution? Provelenghios would ask "why not both?" Even if this is a 'misunderstanding', this misunderstanding may be of interest to us.

Sommaire

Changement et continuité

Athènes-Paris, 1945-1975 : le double voyage en temps de crises, par Lucile Arnoux-Farnoux

Du Mataroa à la Junte : les relations intellectuelles et culturelles franco-helléniques sous le signe du renouveau, par Nicolas Manitakis

Parcours d’architectes

Le double voyage des architectes, du Mataroa à la fin de la dictature, par Panayotis Tournikiotis

La troisième voie de l’architecture moderne, par François Loyer

Les cours de Georges Candilis aux Beaux-Arts dans les années 1960 : entre anthropologie et politique, par Yannis Tsiomis

Projets de Georges Candilis pour la Grèce (1958-1969) : Athènes, Phalère, Patras, Spetses, par Nikos Magouliotis et Panayotis Tournikiotis

La maison Spiteris : un « malentendu » de soixante ans, par Kostas Tsiambaos

La maison de Iannis Xenakis pour François-Bernard Mâche à Amorgos : une réalisation par correspondance, par Konstantina Kalfa et Mara Papavasileiou

Le poids du monde : pour une réhabilitation de Thanos Tsingos, par Panayotis Farantatos

Jean Dubuisson en Grèce, 1946-1949, par David Peyceré

Exposition, création, diffusion

Expositions d’art à Paris et Athènes après 1945 : orientations et objectifs politiques, par Areti Adamopoulou

Art grec contemporain : l’exposition collective d’artistes grecs à Paris en 1959 et le « goût de notre temps », par Anny Málama

Tériade et la Grèce, 1945-1979 : une relation entre le mythe et la réalité, par Poppy Sfakianaki

Pierre Restany, Nikos Kessanlis et le mec’art : « un engagement théorique et pratique commun », par Polyxeni Kosmadaki

Histoire et critique d’art françaises dans la revue Ζυγός, de 1955 à 1966, par Sofia Tzima

Image et tourisme dans l’après-guerre : tradition et nouveauté d’un « Monde en couleurs », par Christine Peltre

Traduction, réception, transfert

La réception de la littérature grecque en France du Mataroa à la fin de la dictature (1945-1975) : le rôle des éditeurs et des traducteurs, par Lucile Arnoux-Farnoux

Transferts culturels franco-helléniques en période de crise : les traductions dans les revues Νέα Εστία et Ελεύθερα Γράμματα (1945-1951), par Titika Dimitroulia

Les trajets multiples de transferts culturels : le cas de Roger Milliex, par Ourania Polycandrioti

De Kazantzakis à Vassilikos : littérature, politique et cinéma, par Michel Grodent

Les temps de pierre : traduction, édition et réception de Yannis Ritsos, par Myriam Olah

La Muse militante : Aragon et les Grecs (1945-1975), par Lizzie Tsirimokou

« L’enfer c’est les autres » : Jean-Paul Sartre et l’existentialisme dans la Grèce d’après-guerre, par Marilisa Mitsou

Bibliographie

Index

Résumés des contributions

Liste des auteurs

Table des matières

‘Ants or frogs around a pond’ - international workshop

 

Καθημερινή - 5/1/22

 Πίστη στη δημοκρατία και στην τεχνολογία

Αν η ιστορία της αρχιτεκτονικής μετριέται σε γενιές αρχιτεκτόνων, τότε σίγουρα ο Richard Rogersήταν ένας από τους σημαντικότερους της γενιάς του. Γεννημένος στην Ιταλία, όπου οι Άγγλοι προγονοί του είχαν μεταναστεύσει το 1800, μεγάλωσε σε ένα ενδιαφέρον και δυναμικό φλωρεντινό περιβάλλον. Η επιστροφή όμως της οικογένειάς του το 1939 στην Αγγλία θα σήμαινε την αρχή μιας δύσκολης περιόδου: μαθησιακές δυσκολίες, υστέρηση ως προς τους συμμαθητές, απόρριψη από τους δασκάλους κ.ο.κ. θα δημιουργούσαν την αίσθηση στον μικρό Ρίτσαρντ ότι κάτι δεν πάει καλά σε μια εποχή που, πράγματι, τίποτα δεν πήγαινε καλά. Η μετάβαση από τη φωτεινή Ιταλία στη μουντή Αγγλία, εν καιρώ πολέμου, έμοιαζε με μια ‘πτώση’ χωρίς επιστροφή. Ευτυχώς, η στήριξη από τη μητέρα του και η εγγραφή σε ένα σχολείο ειδικής αγωγής βοήθησαν το παιδί να αναπληρώσει ένα μεγάλο μέρος των κενών του (τη δυσλεξία του θα τη συνειδητοποιούσε πολλά χρόνια αργότερα). 

Το ενδιαφέρον για μια καλλιτεχνική δημιουργία η οποία θα είχε ταυτόχρονα σαφή κοινωνικό αντίκτυπο έκανε τον Rogers να στραφεί στην αρχιτεκτονική. Και αν τα πρώτα χρόνια στην Architectural Association του Λονδίνου δεν ήταν ρόδινα, η αναγνώρισή του από τον διάσημο Peter Smithson(καθηγητής του στο τελευταίο έτος των σπουδών του) θα αποδεικνύονταν καταλυτική. Από εκεί και πέρα η πορεία θα ήταν μόνο ανοδική: οι μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία στο Yale, η γνωριμία με τον συμφοιτητή του Norman Foster, η μαθητεία δίπλα στους Rudolph, Scully, Chermayeff κ.α. θα ανεδείκνυαν έναν νέο, φωτεινό δρόμο δημιουργίας.

Η επιστροφή αυτής της προσωπικής αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης σε μια εποχή με μεγάλες προσδοκίες από το μέλλον, όπως ήταν η δεκαετία του 1960, είχε ως αποτέλεσμα μια αρχιτεκτονική η οποία χαρακτηρίζονταν από δύο βασικά στοιχεία: αφενός από την πίστη στη δύναμη της τεχνολογίας να δημιουργεί χωρικές συνθήκες που επέτρεπαν τη μέγιστη δράση και ελευθερία και, αφετέρου, από το δημοκρατικό όραμα να υπηρετεί αυτή η αρχιτεκτονική τη νέα κοινωνική πλειοψηφία των πόλεων της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης.

Οι παραπάνω αρχές καθόρισαν τη συνεργασία του Rogers με τον Renzo Piano, την επιτυχία στον διαγωνισμό για το κέντρο Pompidou στο Παρίσι (1971) και την κατασκευή αυτού του κτιρίου το οποίο, δίχως αμφιβολία, είναι ένα από τα ριζοσπαστικότερα αρχιτεκτονικά έργα όλων των εποχών. Η καινοτόμος στατική επίλυση του μεταλλικού φορέα, η εκτεταμένη χρήση της τυποποίησης και της προκατασκευής, η μεταφορά των βασικών κινήσεων και τεχνικών εγκαταστάσεων εκτός του κτιρίου κ.ο.κ. ήρθαν να συγκροτήσουν έναν μοναδικό κτιριακό οργανισμό ο οποίος μπορεί να υψώνονταν με αυθάδεια μέσα στο κέντρο της ιστορικής πόλης, αλλά ταυτόχρονα έδινε νέο περιεχόμενο στη σύγχρονη αστικότητα και κοινωνική συνύπαρξη, με τη μεγάλη δημόσια πλατεία που όριζε μπροστά του. 

Αυτό το κοινωνικό περιεχόμενο της αρχιτεκτονικής το οποίο περιέγραφε ο Rogers στις προτάσεις του για το ‘Νέο Λονδίνο’, τη δουλειά του για το κόμμα των Εργατικών και τα δημόσια κτίριά του, εντός και εκτός Ευρώπης, είναι ίσως αυτό που αξίζει να κρατήσουμε σήμερα. Και υπό αυτό το πρίσμα να δούμε ξανά τη δουλειά του αναλογιζόμενοι τι είναι σήμερα η πόλη, με όρους πολιτικής, και τι μπορεί να κάνει η αρχιτεκτονική μέσα στην πόλη αυτή.

Ο κ. Κώστας Τσιαμπάος είναι επίκουρος καθηγητής ΕΜΠ

'On the Duty and Power of Architectural Criticism' - online conference

"On the Duty and Power of Architectural Criticism" is an online conference organized by Professor Wilfried Wang taking place October 9-10 and October 16-17, 2021.

Should architectural criticism be enlightening? Should it help in the creation of a better built environment? Is there a factual basis to it? Does it have a duty to present evidence in the evaluation of a building? Or should it take on what architects say about their designs?

In the context of a flat internet, should architectural criticism be able to define best practices? Does it wield the power over who is in and who is out?

Architectural criticism, like all human endeavors, is at a crucial juncture. While serious architecture struggles for recognition, much so-called architectural criticism is merely a poorly paid, decorative legitimation for hyperbolic practice. Incisive architectural criticism is rare, while the definition of criticism itself has become opaque.

This conference seeks papers that define the purposes and methods of architectural criticism. What should the ethical basis be of architectural criticism? Can it be objective in the context of paid content? Should it outline ideal practices? Or what should it do?

Details

All sessions will take place from 8:00 a.m. to 11:30 a.m. Central time via Zoom

Join Zoom Meeting: https://utexas.zoom.us/j/99569235856

Meeting ID: 995 6923 5856 

Conference Format

The online format of the two-day conference will allow active debate between the audience and lecturers. Presentations will be concentrated to allow for ample discussion time. Besides the four keynotes, there will be a maximum of 16 short papers. The entire conference will be recorded and placed on Youtube. The conference language will be English. Registration for free audience places (max. 300) will open July 2 via icac2021contributions@gmail.com

Conference program

Saturday, 9. October
Session 1: Origins and Approaches
Session chairs Ana Tostões and Robert McCarter

Frampton, Kenneth 

Keynote lecture

Tsiambaos, Kostas 

A critique of building construction: tactics of "resistance" in Pikionis' Acropolis Works
Voet, Caroline 

Paradigms of design and deep readings. The creative emancipation of critical building analysis
Low, Kevin 

The dominant paradigm we call design
van Gerrewey, Christoph 

Truth Content: SANAA's Rolex Learning Center

Sunday, 10. October
Session 2: High Culture in Conflict
Session chairs Louise Noelle Gras and Elias Constantopoulos

Zheng Shiling 

Keynote Lecture

Comas, Carlos Eduardo & Almeida, Marcos 

Niemeyer Do(o)med: Remembrances of Planes past
Hartung, Martin 

The New MoMA – Architectural Criticism 1979 – 2019
Costa Cabral, Cláudia 

On Lina Bo Bardi's Iconography: Three drawings
Zafer, Seda 

Imported Starchitect in a Local Market

Saturday, 16. October
Session 3: Criticism and its Effects
Session chairs Hélène Jannière and Wilfried Wang

Verde Zein, Ruth

Keynote lecture

Galjer, Jasna 

Architectural Criticism in the Space for the Unexpected
Petrakos, K. 

Aphaeresis and Urban Policies
Jørgensen, Morten Birk 

Verdicts on the Viking Ship Hall
Chaves, Carolina 

Architectural Criticism on Post-WW II Collective Housing: Complicit in an Historical Prejudice?

Sunday, 17. October
Session 4: Explicit Criticism
Session chairs Şengül Öymen Gür and Fernando Diez

Tumubweinee, Philippa 

Keynote lecture

Widder, Lynette 

"The lightest parliament in the world": Hans Schwippert's Bundeshaus
Staub, Alexandra 

Whose Architecture? Whose Criticism? Bank of America Tower/2226 Office
Ciarkowski, B. 

The lost battle for memory: Why does architectural criticism in Poland remain silent?
Erkarslan, Özlem Erdoğdu; Altınışık, Burak & Kepekçioğlu, Batu 

The New Istanbul Museum of Painting and & Sculpture: Multiperspectival Criticism in  Contemporary Turkish Architecture

https://soa.utexas.edu/icac2021

Do.co.mo.mo. Tokyo 2020+1

DOCOMOMO INTERNATIONAL CONFERENCE 2020+1 TOKYO JAPAN

The 16th Docomomo International Conference 2020+1 with the theme “Inheritable Resilience: Sharing Values of Global Modernities” is finally happening on Aug. 29 – Sept. 2 2021. 

Join the conference! Visit docomomo2020.com for registration details.

Docomomo International is a non-profit organization dedicated to documentation and conservation of buildings, sites and neighborhoods of the Modern Movement. International Docomomo Conferences combine paper sessions, round-tables, workshops and tours focused on the Modern Movement legacy.

#DocomomoConference2021

#DocomomoInternational 

#DocomomoJapan

DOCOMOMO Japan

Docomomo Japan together with Docomomo International are excited that we are able to invite you all to the 16th, but the very first, Docomomo International VIRTUAL Conference from August 29, to September 2, 2021.

Since 1990, every 2 years, docomomo has been constantly holding the international conferences. Last year in 2020, for the first time in our docomomo history, we had to postpone the conference scheduled in Tokyo and hoped to see the worldwide pandemic is to be contained. With the time we actually gained, we were able to enhance and expand the contents of the conference theme and we can now have a much more exciting conference this year in 2021. Session themes are increased from 12 to 16. One change we had to make, however, is to hold this conference completely virtually.

After a year of numerous remote working and online meetings, we all become somewhat familiar with digital system that we knew nothing about before. Even so, it is quite challenging for our organizing committee to shift the conference completely virtually. Thanks to many encouragements and tireless supports given from docomomo international staff, the scientific committee and many fellow members from worldwide, we came to the conclusion that an old dog can learn a new trick! Now we are very pleased to tell you that almost all the contents we planned for the real conference can be shifted to virtual.

Η αρχιτεκτονική της Παλιγγενεσίας - συνέδριο

 

Καθημερινή - 15/5/2021

Φωτογραφία: Κώστας Τσιαμπάος

 

Στη γνωστή λιθογραφία του 1833 με τίτλο ‘Σχέδιον της νέας πόλεως των Αθηνών’ των Κλεάνθη και Schaubert η Αθήνα αναπαρίσταται με δύο διαφορετικούς τρόπους και σε δύο διαφορετικούς χρόνους: η Αθήνα του μέλλοντος, μέσα από την προτεινόμενη κάτοψη της νέας πόλης στο κέντρο του χαρτιού, και η Αθήνα του παρόντος, μέσα από προοπτικά σχέδια γνωστών αθηναϊκών μνημείων στο περιμετρικό πλαίσιο. Αυτές οι προοπτικές αναπαραστάσεις είχαν ιδιαίτερη σημασία γιατί περιέγραφαν το ιστορικό υπόβαθρο, το ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα έπρεπε να αναπτυχθεί η νέα αστικότητα. Και αυτό το πλαίσιο δεν ήταν μόνο κλασικό, αλλά περιελάμβανε μνημεία ελληνιστικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά, οθωμανικά. Ακόμα και ο ίδιος ο Παρθενώνας δεν αποτυπώνονταν ως ένας εξιδανικευμένος, ‘καθαρός’ Παρθενώνας, αλλά όπως πραγματικά ήταν, με το οθωμανικό τζαμί ακόμα εντός του. Το ίδιο το πολεοδομικό σχέδιο άλλωστε ενσωμάτωνε εξαρχής αρκετά σημαντικά μη κλασικά τοπόσημα ως αναπόσπαστα στοιχεία της ιστορικής κληρονομιάς της πόλης.

Ο παραπάνω καταρχήν συμπεριληπτικός σχεδιασμός της νέας Αθήνας δεν σήμαινε βέβαια ότι δεν υπήρχε ιεραρχία. Δεν σήμαινε ότι δεν γίνονταν, ταυτόχρονα, μια σαφής αξιολόγηση για το τι είναι περισσότερο και τι είναι λιγότερο σημαντικό. Σημαντικό όχι μόνο με όρους ιστορικούς, αλλά και αρχαιολογικούς, αρχιτεκτονικούς, αισθητικούς, τεχνικούς, οικονομικούς, πολιτικούς κ.α. Και σε αυτήν την αξιολόγηση η αρχιτεκτονική της κλασικής εποχής βρίσκονταν στην κορυφή. Ωστόσο, το τι έπρεπε να γίνει πάνω στην Ακρόπολη ούτε προδιαγεγραμμένο ήταν ούτε κοινώς αποδεκτό. Ο Schinkel, για παράδειγμα δεν δίστασε να προτείνει την κατασκευή του παλατιού του Όθωνα πάνω στον βράχο, μια πρόταση που για άλλους αρχιτέκτονες και αρχαιολόγους της εποχής, συμπατριώτες του και μη, ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Αντίστοιχα δεν ήταν όλοι σύμφωνοι με το να ‘διαγράφονται’ σημαντικές ιστορικές φάσεις όπως συνέβη, για παράδειγμα, με την κατεδάφιση του Φράγκικου πύργου το 1874 η οποία θεωρήθηκε ως μια πράξη βανδαλισμού από σημαντικούς ξένους επιστήμονες και διανοούμενους. Τα αναφέρω αυτά για να επισημάνω ότι ποτέ δεν υπήρξε μία ενιαία ‘δυτική’ ή ‘λευκή’ ή ‘αποικιοκρατική’ ματιά πάνω στην Ακρόπολη, όπως ακούγεται τελευταία. Οι προσεγγίσεις ήταν πάντα πολλαπλές, οι προτεραιότητες διαφορετικές, τα συμφέροντα αντικρουόμενα.

Η σύγχρονη φάση της αναστήλωσης της Ακρόπολης (1974-σήμερα) ακολουθεί μία φιλοσοφία αναστήλωσης περισσότερο πολυσυλλεκτική. Εδώ η συμπερίληψη δεν αφορά μόνο την τεκμηρίωση, αλλά και την προστασία και ‘συναναστήλωση’ διαφορετικών ιστορικών φάσεων. Άλλωστε οι ίδιοι επιστήμονες που εύκολα κατηγορούνται για πνεύμα ‘εκκαθάρισης’ είναι που τεκμηρίωσαν με ακρίβεια όλες τις ιστορικές φάσεις του βράχου. Ασφαλώς, όπως και τον 19ο αι. έτσι και στη σύγχρονη εποχή ιεραρχείται ως σημαντικότερη η κλασική εποχή. Και αυτή η επιλογή, παρά τις όποιες αντιρρήσεις και διαφωνίες, παραμένει επιστημονικά τεκμηριωμένη και διεθνώς αποδεκτή.

Πέρα από την όποια επιστημονική της εγκυρότητα, όμως, η επιλογή αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, άξια σεβασμού και για έναν σημαντικότερο λόγο. Επειδή το συλλογικό έργο που γίνεται εδώ και δεκαετίες από τις αρμόδιες υπηρεσίες του ελληνικού δημοσίου και με την υποστήριξη όλων των κυβερνήσεων αποτελεί ένα θετικό παράδειγμα συνέπειας και συνέχειας της μεταπολίτευσης. Μια σημαντική εθνική επιτυχία σε μια εποχή η οποία, καλώς ή κακώς, απέχει πολύ από τη μετα-εθνική φαντασίωση που κάποιοι βλέπουν ως ευκταία και εφικτή.

Προφανώς και η λογοδοσία, ο έλεγχος και ο κριτικός προβληματισμός από ειδικούς και μη ήταν και είναι απαραίτητα. Και ένα μέρος της συζήτησης που διεξάγεται σήμερα είναι πολύτιμο. Μια ρητορική, όμως, η οποία όμως το μόνο που βλέπει στη διαχρονική και δημοκρατική αυτή προσπάθεια είναι κάτι το απερίσκεπτο, βίαιο και ‘σκοτεινό’ μάλλον υιοθετεί τις πρακτικές τις οποίες υποτίθεται ότι αντιστρατεύεται. Αν στην καλύτερη περίπτωση μια τέτοια οπτική μοιάζει επιφανειακή, απλοϊκή ή ελιτίστικη, στη χειρότερη αναπαράγει μία νέο-οριενταλιστική οπτική απαξιώνοντας σημαντικούς θεσμούς της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και υπονομεύοντας τις σύγχρονες συλλογικές κατακτήσεις του τόπου μας.